27 فوریه 2025- مطالعه ی بزرگی که با کمک داده های بهداشتی بریتانیا انجام شده است، نشان می دهد که استفاده از آگونیست های گیرنده GLP-1 برای درمان دیابت نوع 2 با افزایش خطر خودکشی در مقایسه با دو گروه دیگر از داروهای دیابت شناخته شده شامل مهارکننده های DPP-4 و مهارکننده هایSGLT-2 مرتبط نمی باشند. به گفته ی محققان، علیرغم نگرانی های قبلی، این یافته ها باید اطمینان خاطری در مورد ایمنی روانپزشکی این داروها ایجاد کند.
گزارش‌های اخیر که آگونیست های گیرنده GLP-1 را به تفکرات خودکشی و خودآزاری مرتبط می کنند، نگرانی هایی را به وجود آورده و سازمان‌های نظارتی را بر آن داشته تا بررسی‌های جامع تری از این دسته دارویی انجام دهند. با این حال، مطالعاتی که این نگرانی ایمنی را بررسی کرده اند، یک نتیجه گیری قطعی ارائه نداده اند.
برای به دست آوردن تصویر واضح تر، محققان از داده‌های ناشناس از دیتالینک تحقیقات بالینی بریتانیا(CPRD) برای چهار گروه از بیماران 18 ساله و بالاتر که تحت درمان دارویی برای دیابت نوع 2 بودند، استفاده کردند.دو گروه اول شامل 36082 بیمار تحت درمان با آگونیست های گیرندهGLP-1 و 234028 بیمار تحت درمان با مهارکننده های DPP-4 بین سال های 2007 تا 2020 بودند، در حالی که دو گروه دیگر شامل 32336 بیمار تحت درمان با آگونیست های گیرنده GLP-1 و 96212 بیمار تحت درمان با مهار کننده هایSGLT-2 در فاصله ی سال های 2013 تا 2020 بودند. گروه ها برای میانگین بین 1.2 و 1.7 سال تحت نظارت قرار گرفتند.
پیامد اصلی مورد نظر، خودکشی بود که به عنوان ترکیبی از افکار خودکشی، آسیب رساندن به خود و خودکشی تعریف شد. محققان همچنین هر یک از این رویدادها را به طور جداگانه تجزیه و تحلیل کردند.
پس از در نظر گرفتن طیف وسیعی از عوامل بالقوه تاثیرگذار از جمله سن بیمار، جنس، وضعیت اجتماعی و اقتصادی، شدت دیابت و سابقه بیماری روانی، استفاده از آگونیست‌های گیرندهGLP-1 با افزایش خطر خودکشی در مقایسه با مهارکننده‌هایDPP-4 (3.9 در برابر 3.7 در هر 1000 سال نفر) یا افزایش خطر خودکشیدر مقایسه با مهار کننده هایSGLT-2 (به ترتیب 4.3 در 4.6 در 1000 سال نفر)مرتبط نبودند. هنگامی که افکار خودکشی، خودآزاری و خودکشی به طور جداگانه در هر دو گروه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند، نتایج مشابهی یافت شد.
محققان اذعان کردند که این یافته ها مشاهده ای هستند، بنابراین نمی توان نتیجه گیری محکمی در مورد ارتباط علیتی ارائه داد، همچنین آنها نمی توانند این احتمال را که سایر عوامل اندازه گیری نشده ممکن است بر نتایج آنها تأثیر گذاشته باشد را رد کنند.با این حال، آنها اشاره کردند که طراحی مطالعه آنها بسیاری از سوگیری های رایج در سایر مطالعات مشاهده ای را کاهش می دهد، و با توجه به این که نتایج پس از تجزیه و تحلیل‌های اضافی ثابت ماند، اطمینان بیشتری در مورد نتیجه گیری‌های آنها ایجاد گردید.
به این ترتیب، آنها نتیجه گیری کردند که آگونیست های گیرنده GLP-1 با افزایش خطر ایجاد افکار خودکشی، آسیب رساندن به خود و خودکشی در مقایسه با مهارکننده های DPP-4 یا مهارکننده هایSGLT-2 در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مرتبط نیستند. این یافته ها باید اطمینان خاطری را در رابطه با ایمنی روانپزشکی این داروها فراهم کند.
محققان در یک سرمقاله مرتبط نوشتند: "این مطالعه با دقت انجام شده و به اندازه کافی طراحی خوبی داشته است که به انتشارات موجود در مورد ایمنی آگونیست های گیرنده GLP-1 اضافه گردد. در این مقطع زمانی، داده های حاصل از آزمایشات بالینی و مطالعات مشاهده ای در جمعیت های وسیع نشان نمی دهد که آگونیست های گیرنده GLP-1 خطر خودکشی را افزایش می دهند."
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/glp-1-diabetes-drugs-not-linked-to-heightened-suicidality-risk-143877